slide layer
slide layer
slide layer
slide layer
slide layer
slide layer
slide layer
slide layer

copyright

تئوریهای بیوشیمیایی و ژنتیکی فرآیند پیری

تئوریهای بیوشیمیایی و ژنتیکی فرآیند پیری
_پیری، نتیجۀ تجمع پیشروندۀ تغییرات مختلف در بدن میباشد که با گذشت زمان، با کاهش تدریجی کارایی بسیاری از اعمال فیزیولوژیک نرمال و ظرفیت حفظ هموستاز، همراه بوده و باعث افزایش احتمال بیماری و مرگ افراد میگردد. 
_محققان، برای درک فرایندهای پیری، افزایش طول عمر و بهبود کیفیت زندگی، آزمایشات مختلف بویژه بر روی مدلهای حیوانی انجام داده و بر اساس آنها، بیش از  ۳۰۰تئوری مرتبط با پیری را مطرح نمودهاند که تا حدی با هم همپوشانی دارند. در این مقاله، سعی شده است که به بعضی از مهمترین این تئوریهای ارائه شده و با تمرکز بیشتر بر تئوری اپیژنتیک پیری پرداخته شود.
_دو تا از شاخصترین تئوریهای بیوشیمیایی پیری، تئوریهای رادیکال آزاد و میتوکندری هستند. با توجه به اینکه پیری نرمال، نتیجۀ تعادل بین آسیب و ترمیم است، در این تئوریها، شناخت استرس اکسیداتیو مرتبط با آسیب حاصل از گونههای فعال اکسیژن( ROS)مسیر سیگنالینگ پاسخ استرس و آنزیمهای آنتیاکسیدانتی، حائز اهمیت میباشند. بر اساس تئوریهای ژنتیکی پیری، رخداد پیری، حاصل برنامۀ ژنتیکی کنترل شدۀ تکامل و بلوغ است. 
_ساعت میتوتیک پیری هم که بوسیلۀ تلومرها، عناصر ژنتیکی ضروری پایدار کنندۀ انتهای کروموزومی، راهنمایی میشود، قابل توجه میباشد. طول تلومرها که بعد از هر تقسیم سلولی کوتاه میشود، میتواند توسط موادغذایی مختلف و شرایط اپی ژنتیک تلومری تنظیم شود. علاوه بر این، روند پیری، نه فقط بوسیلۀ ژنها و موتاسیون، بلکه همچنین بواسطۀ تأثیرات محیطی و اپی ژنتیکی بخصوص در نیمۀ دوم زندگی، تحت تأثیر قرار میگیرد. 
_تغییرات اپی ژنتیکی، شامل تغییرات در بیان ژن بدون تغییر در ترادف DNA میباشند. اهمیت عملکردی و بیولوژیکی تغییرات اپی ژنتیکی در طی فرایند پیری، با فقدان گلوبال متیلاسیون  ،DNAتغییرات هیستونی و هیپرمتیلاسیون پروموتور ژنها، همراه میباشد.